“خوشنويسي از هنرهايي است كه ريشه در تاريخ كهن افغانستان دارد؛ در اين سرزمين زاده شده و به رشد، شكوفايي، كمال و بالندگي رسيده است. اما متاسفانه در دنياي امروز اين يك دانه و دردانه در سرزمين خودش مورد بي مهري قرار گرفته است.”
تعدادي از خوشنويسان معاصر كشور مي خواهند “بي مهري”هايي كه در ساليان گذشته به اين “هنر دردانه” روا داشته شده را به دست فراموشي سپرده و زمينه را براي احياي هنر زيباي خوشنويسي هموار كنند كه به همين منظور انجمني به نام انجمن خوشنويسان افغانستان را تشكيل داده اند. علي بابا اورنگ، يكي از موسسان انجمن خوشنويسان افغانستان، راجع به اين انجمن مي گويد؛ انجمني كه با هدف “تلاش در راستاي احياي هويت گمشده هنري كشور، كشف استعدادها، رشد و شكوفايي استعداد هاي هنري مخصوصاً نسل جوان”، به عرصه هنر افغانستان پاي گذاشته است. آقاي اورنگ، اين انجمن را يك “نهاد اجتماعي و غير انتفاعي” خواند كه پنج سال پيش و با “تلاش و كوشش” دوازده تن از خوشنويسان مطرح كشور تاسيس شده است.
انجمن خوشنويسان افغانستان از آغاز فعاليت هايش با برگزاري نمايشگاهها، گفتمان هاي هنري، صنف هاي آموزشي هنري؛ تلاش داشته “هويت گمشده هنر خوشنويسي را دوباره زنده كند.” هنري كه به گفته آقاي اورنگ، “با زيبايي هايي كه دارد حيف است كه فراموش شود.” آنها با نمايشگاه “در جستجوي هويت” شروع به كار كرده و در اين مدت توانسته اند نمايشگاههاي متعددي در داخل و خارج از مرزهاي كشور برگزار كنند.
آقاي اورنگ، برنامه هاي آموزشي اين انجمن را از جمله فعاليت هاي انجمن عنوان كرد كه به “شكل دوامدار” برگزار شده و پيگيري مي شود. او مي گويد “در ولايات افغانستان كساني هستند كه به اين هنر علاقه دارند اما دسترسي به استاد ندارند و مركزيتي در آن ساحه وجود ندارد كه اين علاقه مندان را راهنمايي كنند.” به گفته آقاي اورنگ، انجمن خوشنويسان افغانستان اين فرصت را به علاقه مندان هنر خوشنويسي مهيا كرده تا علاوه بر كابل در ولايات هرات، غزني، مزار، خوست و باميان به نمايندگي هاي انجمن خوشنويسان افغانستان مراجعه كرده و خوشنويسي را تحت نظر استادان اين انجمن آموزش ببينند.
اين عضو انجمن خوشنويسان افغانستان، “نبود پشتوانه مالي” را مشكلي عنوان كرد كه دست و پاي اعضاي اين انجمن را بسته و دايره فعاليت آنها را محدود كرده است. آقاي اورنگ از بي توجهي مسوولان دولتي گله كرده و گفت در اين مدت هيچ ارگان دولتي با اين انجمن همكاري نداشته است.
طوريكه آقاي اورنگ گفت: تخصيص يك ساختمان براي دفتر مركزي انجمن خوشنويسان افغانستان، درخواستي بوده كه اعضاي اين انجمن در ملاقات ها و جلسه هايي كه با مقامات وزارت اطلاعات و فرهنگ و رييس جمهور داشتند، مطرح كردند كه “متاسفانه در اين عرصه صرف به ما وعده دادند و وعده هايي داده شده كه تا هنوز جنبه عملي به خود نگرفته است.”
آقاي اورنگ، هنر خوشنويسي را از جمله هنرهايي دانست كه مي تواند “هويت و هنر اصيل اين سرزمين را به خارج از مرزهاي افغانستان معرفي كند.” او علاوه كرد با درك همين مطلب، “ما بيشترين انتظارات را از وزارت اطلاعات و فرهنگ داريم تا اين انجمن را همياري كرده و زمينه را براي گسترش هنر خوشنويسي كه از كهن ترين هنرهاي رايج در كشور به شمار مي رود، فراهم كند.”
اين عضو انجمن خوشنويسان افغانستان با اشاره به “نازك خيالي، نازك انديشي و زيبا پسندي مردم افغانستان”، گفت “در اصل همه انسانها موجوداتي زيبا پسند هستند. هنر برخاسته از نيازهاي متعالي انسان است؛ هنر زاده صلح است و با رجوع به كار هنري و درك آثار هنري مي توان فرداي وطن را به يك فرداي روشن مبدل كرد.”
به باور آقاي اورنگ “هر گاهي كه يك جامعه از زيبايي ها دور شد طبعاً جاي زيبايي ها را زشتي ها مي گيرد؛ زشتي اي كه مي تواند مخرب و تباه كننده باشد.” او تلاش در راستاي گسترش زيبايي هاي هنري را وظيفه يك يك هنرمندان و مسوولان هنري كشور عنوان كرد؛ تلاشي كه راه را براي از بين بردن زشتي ها و رقم زدن فرداهاي روشن هموار مي كند.
جواد كاظمي – باخــــــتر