نویسنده: مرجان عنابی
از جمله گروه های اجتماعی که همواره تاثیر بسزایی در تحولات جوامع داشته است، دانشجویان می باشند. ارتباطات فرهنگی، آشنایی با مبانی علوم انسانی و نزدیکی نسبی با برخی از تشکل ها و گروه های سیاسی در دانشگاه و امکان تماس و تعامل با فعالان سیاسی از این طریق، زمینه مناسبی را برای آنها فراهم می کند تا به روحیه ی پرسش گری و تمایلاتشان به بررسی زمینه ها و امکانات لازم برای ایجاد اصلاحات، پاسخ بگویند. این یک اصل کلی است که کم و بیش در تمام جوامع به چشم می خورد.
اگر یک نظر کلی به تاریخ بیاندازیم، هسته اولیه ای رهبری اکثر انقلاب های بزرگ دنیا را دانشجویان و جوانان پرشور به عهده داشته اند. در سال 1968 موجی از تظاهرات دانشجویی سراسر جهان را فرا گرفت. اعتراضات سال 1989 در میدان تیانان من پکن نیز از دانشگاه آغازشد. در کشور همسایه افغانستان، ایران تظاهرات سراسری دانشجویان در سال 1357 در تهران منجر به سقوط حکومت شاهی شد. در تاریخ سیاسی افغانستان به خصوص در زمان شکل گیری انقلاب اسلامی، دانشجویان در صف اول مبارزات مردمی قرار داشتند.و هزاران نمونه مثل این.
گذشته از نقش فردی و گروهی خود دانشجویان، هر دانشجو خود نماینده ای یک خانواده است و همینطور نقش بسیار تاثیر گزار در جامعه دارد. اگرموج از اعتراضات در صربستان را به خاطر داشته باشیم، در سال 1996 و 1997 به مدت سه ماه دانشجویان هر روز به اعتراض و تظاهرات در بلگراد پرداختند. دانشجویان از ساختمان دانشگاه و خانهء دانشجویان به عنوان دفتر استفاده کردند. رانندگان تاکسی به طور رایگان به حمل و نقل دانشجویان و سایلشان پرداختند و بنزین شان را به طور رایگان از پمپ بنزین های مخالف دولت به دست آوردند. چاپخانه ها بیشتر از نیم میلیون اعلامیه و مطالب چاپی را به طور رایگان از اختیار دانشجویان قرار دادند. دسته های آتش نشانی به طور رایگان بلند گو در اختیار دانشجویان گذاشتند و یک باشگاه موسیقی معروف وسایل ارتباطی مورد نیاز دانشجویان را به رایگان تامین کرد.
و حالا اعتصاب دانشجویان دانشکده ای علوم اجتماعی کابل وارد پنجمین روز خود می شود، این حرکت دانشجویان در رسانه های همگانی افغانستان و شبکه های اجتماعی بازتاب گسترده ای داشته است و هم حساسیت جوامع مدنی را به صورت وسیع بر انگیخته است.
بشرمل عظیم در فیس بوک خود می نویسد:
مردم به صورت گروهی از اعتصاب كنندهها باز ديد ميكنند.
چند لحظه قبل جمع زيادی از روحانيون و طلاب حوزههای علميه كابل از اعتصاب كنندهها ديدن كردند و حمايت شان را از آنان اعلان كردند.
همين اكنون جمعی از نمايندههاي شورای ملی در جمع اعتصاب كنندهها نشستهاند.
هزاران نفر از دانشجويان دانشگاههای كابل به صورت گروههای چند صد نفری از اعصاب كنندهها ديدن ميكنند.
جمع زيادی از فرهنگيان ، نويسندهها و استادان دانشگاه نيز در محل حضور دارند و از اعتصاب كنندهها ديدن می كنند.
اما متأسفانه تا هنوز حكومت و پارلمان افغانستان كدام اقدام جدی، عملی و منطقی در اين راستا نكردهاست. آمدن چندين هيأت از طرف پارلمان و وزرات تحصيلاتعالی به صورت سمبوليك و نمادين بوده است. آنان بايد بدانند اگر با بی اعتنای با اين مسأله بر خورد ميكنند اگر عدهای شرف را به نان و نام فروختهاند و صدای اعتراض صادقترين فرزندان اين سرزمين را نمی شنوند و فريادهای عدالتخواهانه و آزادی بخش آنان را لبيك نمی گويند، و در كاخهای فرعونی شان شب را خفته و سحر می كنند، آنهم در حالی كه معصومترين انسانهای معصوم تاريخ به خاطر يك خواست انسانی اما نه چندان بزرگ كه توان بر آورده شدنش نباشد در كنار ديوار شب تاريك و سرد را سحر می كند، اما بايد بدانند «فردا كودكان دنيا نام شان را سياه و نام آنان را سرخ خواهند نوشت». فردا مادران دنيا برای آنان ترانههای لالای خواهند سرود، و فردا آنان سوژهی برای شاعران و ايستگاهی برای تاريخ نويسان، و آلهامی براي آزادی خواهان خواهند بود و افتخار از آنان و شرم از خفتگان خواهد بود.
با توجه به تمام اینها و ده ها دلیل دیگر، بر دولت مردان افغانستان است تا این مسئله را جدی بگیرند و به خواست دانشجویان رسیدگی کنند.
1- همانطور که قبلا اشاره کردم دانشجونقش به سزایی در جامعه دارد و از سوی فاصله ای زمانی کمی تا انتخابات ریاست جمهوری باقی مانده است. اگر دولت مردان افغانستان خواستار یک انتخابات سالم و حضور گستره ای مردم هستند باید به این امر مهم و اساسی رسیدگی کنند.
2- اعتماد جامعه جهانی- از رئیس جمهور تا اعضای کابینه، پارلمان، مشرانو جرگه و … اسرار بر این دارند که افغانستان کشور امن و امان است و ما خود از عهده ای حفظ امنیت کشور بر میایم، نیاز است به جامعه جهانی ثابت کنند که امنیت جانی و روانی شهروندان برایشان اهمیت دارد و قادر هستند زمینه ای ابتدایی ترین حق یک انسان که تحصیل است را در محیط آرام و به دور از تبعیض و تعصب نژادی، قومی، مذهبی و سیاسی مهیا کنند.
3- اقتدار ملی- فاصله ای زمانی کمی باقی مانده است تا 2014 و خروج نیروهای ناتو از افغانستان، تمام دنیا تماشاگر هستند که می خواهند بدانند آیا حکومت افغانستان توانایی آن را دارد که اعتماد شهروندان خودش را به دست بیارد.
4- کشور مستقل- دولت مردان افغانستان باید به جهان ثابت کنند که توانایی تحلیل و بررسی اوضاع در شرایط مختلف را دارند و می توانند در زمان های اساس و سرنوشت ساز تصمیم های سازنده بگیرند و مانع به وجود آمدن و گسترش هرج و مرج در جامعه شوند.