پرونده «نسل کشي» هزاره‌ها بايد ثبت تاريخ شود

جاي ترديدي نيست که در افغانستان، منسوبين همه اقوام کشته شده و مي‌شوند، اما براساس تعريف فوق، فقط يک قوم خاص قرباني «نسل کشي» بوده‌اند، اکنون نيز «نسل کشي» مي‌شوند و اگر تدبيري انديشيده نشود، در آينده نيز در معرض «نسل کشي» قرار دارند، زيرا تنها منسوبين يک قوم خاص از روي تذکره يا قيافه، شناسايي و از بين ديگران جدا شده و کشته شده، مي‌شوند و خواهند شد.

سازمان ملل و سازمان بين‌المللي حقوق بشر و ديگر نهادهاي حقوق بشري موظّف و ملزم هستند که از مردم يا قومي که قرباني «نسل کشي» بوده و يا در معرض «نسل کشي» قرار دارند، حمايت نمايند.

متأسفانه نويسندگان، روشنفکران و به ويژه فعالين مدني ما به جاي اينکه واقعيت‌ها را برملا و براي ثبت پرونده‌هاي «نسل کشي» در نهادهاي حقوق بشري بکوشند، تمام تلاش‌شان اين است که واقعيت‌ها را پرده پوشاني و انکار کرده و کشته شدگان همه اقوام را با يک چشم ببينند، در حاليکه وظيفه فعالين مدني برملا کردن واقعيت است نه انکار و خاک پوشاني واقعيت، و اين بزرگترين خيانتي است که فعالين مدني و نويسندگان جامعه ما مرتکب مي‌شوند.

يکي از دلايل اصلي ناکامي هميشگي ما هزاره‌ها در همه عرصه‌ها اين است که واقعيت‌هاي تاريخي و واقعيت‌هاي موجود را انکار مي‌کنيم و بدون عبرت گرفتن از تاريخ و واقعيت‌هاي تاريخي، تاريخ را فراموش مي‌کنيم، لذاست که هميشه محکوم به تکرار تاريخ و از يک سوراخ ده‌ها بار گزيده مي‌شويم.

اکنون که در آستانۀ هفدهم سرطان سالروز «نسل کشي» هزاره‌ها در مزار شريف توسط طالبان قرار داريم، بايد يک کمپاين همگاني را راه بياندازيم و پرونده «نسل کشي» هزاره‌ها را که از زمان عبدالرحمن آغاز گرديده و هيچگاه متوقف نشده و هم اکنون نيز ادامه دارد، در کميسيون حقوق بشر افغانستان، سازمان بين‌المللي حقوق بشر و سازمان ديدبان حقوق بشر به عنوان پرونده «نسل کشي قومي» به ثبت برسانيم و حمايت بين‌المللي را به دست آوريم تا «نسل کشي» ما قطع گردد و پايان پذيرد.

هرچند برخي از دوستان، بنده را به خاطر بيان اينگونه واقعيت‌ها، منفي‌باف، تفرقه‌انداز و… مي‌دانند، اما من به عنوان فردي متعلق به قومي که هميشه قرباني «نسل کشي» بود و هستند، نمي‌توانم از بيان واقعيت‌ها چشم پوشي نمايم!