كاش زمان برمي گشت تا باز او در ميان ما مي بود

فرزند هنر باش نه فرزند پـدر
فـــرزند هنر زنده كند نام پدر

او ديگر در بين ما نيست،او را دست دشمنان فرهنگ مردم ما ناجوانمردانه از ما گرفت. باد خزان با نا جوانمردي گلي ديگري از گلستان هنر و فرهنگ هزارستان را پرپر كرد. او را به جرم اين كه مي خواست با صداي بلند و رسايش دردهاي جامعه خود را فرياد بكشد محكوم به خاموشي كردند.

حالا سالهاست كه ديگر صدايي از او شنيده نمي شود،ديگر استاد سرور سرخوشي و جود ندارد كه با صداي زيبا و دلنشينش و با نغمه دل انگيز دمبوره و غيچكش گوش هاي مردم مارا نوازش دهد.

او اكنون آرام و خاموش است،ديگر نه آوازي مي خواند و نه دمبوره و غيچكي مي نوازد. بارها آرزو كرده ام كاش مي توانستيم به گذشته برگرديم،آنگاه استاد سرور سرخوشي داشتيم كه با صداي گوش نواز و دل نوازش براي ما مي خواند:
چشمان مست يارم چـــــــون آهويي رميده
سرمست و پرخماست ابرويي كج كشيده

امروز با وجود هنرمندان بزرگي چون: استاد داوود سرخوش،استاد صفدر توكلي،استاد علي درياب،استاد يعقوب لعلي و بسا هنرمندان خوش آواز ديگر هزارستان بازهم جاي استاد سرور سرخوش خاليست،چه خوب بود اگر در كنار ديگر هنرمندان مشهور هزارستان شهيد استاد سرورسرخوش هم زنده مي بود، تا با صداي رسايش قوم را به وحدت و يكپارچه گي دعوت مي كرد و مي خواند:
او بيرار بـيــا بيشيني روي د روي
يگ گبه ما موگويوم دو تو بـوگوي
بيشيني و پگ مو رازي ديل كــني
چـــــاره يي ازي غـمي سبيل كـــني

اگر بخواهم بازهم درباره اين هنرمند محبوب و خوش صداي هزارستان بنويسم شايد مقاله بسيار طولاني شود. پس من ديگر سخني نمي گويم و شما را به خواندن گوشه هايي از زندگي اين هنرمند زيبا كلام دعوت مي كنم:

شهید استاد سرور سرخوش مرد پيشگام در عرصه موسيقي مقاومت است كه همزمان با ورود شوروي به افغانستان راه و روش خود را تغيير داده و با سرودن و اجراي قطعات حاوي مظامين سياسي شور خاصي به جامعه ملتهب آن زمان بخشيد. شهید سرور سرخوش برادر كلان استاد داوود سرخوش بوده و در ولايت دايكندي بدنيا آمده بود و نهايت در سال 1362 بدست يك ملاي متعصب به قتل رسيد.

شهيد استاد سرورسرخوش آغاز گر موسیقی مقاومت در افغانستان، درد اجتماعی، سیاسی و تاریخی ملتش را نخستین بار با زبان وبیان موسیقی بازتاب داد. متاسفانه این بزرگ مرد سیاسی سرا فرصت دیر ماندن برای رشد موسیقی افغانستان را نداشت و قربانی جهل و کوری حاکم بر مرز وبوم کشور گردید، جای بسیار تاسف است که شهید سرور سرخوش شايد بدون کدام دلیلی، تنها به خاطر فریاد درد مردمش توسط کوران فرهنگ کش ملتش به شهادت مي رسدو قربانی بی شعوری ، نافهمی و کج اندیشی یک تعداد بی خردان پست که یاد از درد مردم را گناه کبیره شمرده وخنجر به روی فرهنگیان و ناجیان واقعی ملت می کشیدند.

وجود احمقان، درد همیشۀ تاریخ هر ملت است. این موضوع زخم ژرفی بر دلی موسیقی ما بوده این ژرف زخم التیام نخواهدیافت یعنی جای سرخوش شهید در موسیقی هزارستان باوجود حضور هنر مند برومند، داود سرخوش همچنان خالی است.

شهيد استاد سرور سرخوش مي خواست كه با نواي دمبوره خود فرهنگ مردم خود را توسعه دهد و صداي عدالت خواهي و وحدت ملي را با تارهاي دمبوره به گوش جهانيان برساند اما حيف كه متحجرين نتوانستند صداي نغز و نازك تارهاي دمبوره او را تحمل كنند و او را به تاريخ 25 سنبله سال1362 در شب عيد قربان در خانه اش به شهادت رساندند.

http://urozgan.org

روحش شاد و يادش گرامي باد!

آزره بامیانی